Eskişehirspor taraftarı olmak, sadece bir futbol takımını desteklemek değildir; sabrın, sadakatin ve bitmeyen bir umudun sınavından geçmektir. Yıllardır süren mali krizler, transfer yasakları ve alt liglerin o kasvetli havası bile bu şehrin armaya olan aşkını zerre eksiltmedi. İşte yine yeni bir sezonun eşiğindeyiz ve yönetim, Teknik Direktör Hakan Şapcı'nın raporu doğrultusunda sessiz ama derinden çok kritik hamleler yapıyor.
​Gelen ve giden oyuncu trafiğine baktığımızda, bu kez derslerin iyi çalışıldığını net bir şekilde görebiliyoruz.
​Prensipte anlaşılan 17 isim, kağıt üzerinde sadece birer "transfer" değil; profesyonel liglere dönüş biletinin yapı taşlarıdır. Transfer yasağının getirdiği zorunlulukla, profesyonel liglerden alınan oyuncuların "amatör statüye" çevrilmesi formülü, bu ligin acı bir gerçeği. Ancak yönetim bu dezavantajı, Beykan Şimşek, Kerem Baykuş ve Ahmet Dereli gibi üst lig tecrübesi olan isimleri ikna ederek avantaja çevirmeyi bildi. Arka hatta Abdülkadir ve Ertuğrul hamleleri, içeride ise iskeletin korunması tabelaya doğrudan etki edecek cinsten.
​Ancak sahada kazanılacak başarıların sürdürülebilir olması, tamamen saha dışındaki mali disipline bağlı. Önümüzde çok kritik bir Cuma günü var: Mali Genel Kurul.
​Eskişehirspor’un kurtuluş reçetesi, borç yükünü yönetilebilir kılmaktan ve şehri yeniden bu armanın etrafında birleştirmekten geçiyor. Yönetimin locaları 250 bin TL’den satışa sunması, bu şehrin sanayicisine, iş insanına ve markalarına açılmış net bir kredidir. Şimdi sorma sırası bizde: Bu şehrin ekmeğini yiyenler, bu şanlı armanın ayağa kalkması için taşın altına elini koyacak mı?
​Görünen o ki, Mali Genel Kurul’un hemen ardından atılacak resmi imzalarla birlikte meşale resmen yakılacak. Hakan Şapcı ve öğrencileri sahada savaşırken, tribün zaten her zamanki gibi görevini yapacaktır. Eksik olan tek şey, şehrin dinamiklerinin bu takıma hak ettiği ekonomik omuz desteğini vermesidir.
​Gün, hesap yapma günü değil; Eskişehirspor'u yeniden ait olduğu yere, Türk futbolunun zirvesine çıkarma günüdür. Yolumuz uzun, yükümüz ağır; ama inancımız tam!