Günaydın sevgili okurlarım…
Eskişehir’i bilirsiniz; soğuğuyla meşhurdur. Başladı yine bizim soğuklar. Sabah evden çıkınca insanın yüzüne çarpan, ellerini ceplerine saklatan, “Acaba geri mi dönsem?” dedirten günler geldi.
Ben de bu soğuğa rağmen yürümeyi seçtim.
Kan tahlili yaptırdım, kolesterolüm yine yüksek çıkmış. Yaa! Bakmayın öyle çıtı pıtı göründüğüme. Ne geliyorsa başıma boğazımdan geliyor.
Birisi bana yürüyüşün iyi geldiğini söylemişti. Kimdi, hatırlamıyorum. Söyleyen uçup gitmiş hafızamdan, söylediği kalmış. Ben de ellerim cebimde, aklımda bin bir düşünceyle yürüdüm.
Her neyse…
Şükrettiğim o kadar çok şey var ki aslında.
Başımı kaldırıp gökyüzünü izleyebiliyorum. Yürüyebiliyorum, istersem adımlarımı hızlandırabiliyorum. Üşüyünce sığınabileceğim bir evim, sesini duymak istediğimde arayabileceğim insanlar var.
Hele bir de anne babamız hâlâ yanı başımızdaysa…
Bazen bütün bunları hayatın olağan akışı sayıyoruz. Sabah uyanacağız, işlerimize yetişeceğiz, birilerine kızacağız, bir şeylere üzüleceğiz. Akşam olacak, yarın yeniden başlayacağız. Sürekli bir koşturma!
Sanki hep böyle süreceğinden eminmişiz gibi.
Hafta sonu çok sevdiğim bir abimin oğlunun kan kanseri olduğunu öğrendim.
“Evlatla sınanmak çok ağır bir şeymiş Emine” dedi.
Kalbim bu cümlesiyle çok acıdı.
Ne söyleyeceğimi bilemedim. İnsan bazen kelimelerle uğraşan biri olsa da bir cümlenin karşısında susup kalıyormuş.
O konuşmaya kadar kendi içimde eski sevgilimin beni anlamsızca üzmesini düşünüp duruyordum. Söylenenleri, söylenmeyenleri, bir türlü anlam veremediğim inatları…
Geçen hafta çok yakın bir arkadaşım da benzer bir kırgınlığın içindeydi. Her gün benimle görüşmek istiyordu. Gözleri ağlamaktan kıpkırmızı, şişmiş… Bir yandan üzülüyor, bir yandan kendine kızıyordu.
“Nasıl bu hâle geldim?” diye soruyordu.
Onu anlıyordum. İnsanın hem kalbinin kırılması hem de kırıldığı için kendini suçlaması ne yorucu…
Elbette bunlar da can yakıyor. Bir başkasının yaşadığı acıyı öğrenince bizim kırgınlıklarımız bir anda yok olmuyor. Kimsenin üzüntüsünü küçümsemek de istemem.
Ama o konuşmadan sonra dönüp kendi hayatıma başka bir gözle baktım.
Hayat bu kadar kıymetliyken, bugün varlığına alıştıklarımızın yarın da yanımızda olacağını bilmiyorken, ben neden zamanımı aynı soruların içinde dönüp durarak geçiriyordum?
Bir telefonun, bir açıklamanın, içtenlikle söylenecek birkaç kelimenin yolunu gözleyerek…
Sırf inat uğruna benden esirgenen yakınlığa üzülürken, yanı başımdaki onca güzelliği neden kaçırıyordum?
Sevmek böyle bir şey olmamalı.
Başımıza ne geleceğini bilmediğimiz şu hayatta, insan sevdiğinin yanında biraz olsun huzur bulmak istiyor. Güzel bir haberi ilk ona anlatabilmek, kötü bir günde elini tutabilmek istiyor.
Her güzellikte, her zorlukta el ele durabileceğimiz birini istemek çok mu?
Bence hepimiz bunu hak ediyoruz.
Yine de bugün sizinle aşkı, ilişkileri, entrikaları uzun uzun konuşmayacağım.
Bugün hâlâ burada olmayı konuşmak istedim.
Size bu satırları yazabilmeyi… Kalem tutan ellerimi, yürürken yüzüme değen soğuğu, başımı kaldırınca gördüğüm gökyüzünü…
Sevdiğimiz birinin adını telefon ekranında gördüğümüzde hissettiğimiz sevinci.
Birlikte içilecek bir çayı, uzayıp giden bir sohbeti, henüz kurulmamış güzel cümleleri…
Dertlerimiz var, biliyorum. Hepimizin içinde kimseye anlatamadığı bir şeyler de var. Her sabaha aynı güçle uyanamıyoruz.
Ama bugün, bu satırlarda biraz soluklanalım istedim. Olmaz mı?
Ben yazarken sevdiklerimi düşündüm. Seslerini, gülüşlerini, varlıklarının bana nasıl iyi geldiğini… O abimin söylediği cümle de aklımın bir köşesinde durdu. Evladının sağlığına kavuşmasını, birlikte içlerinin ferahladığı günler yaşamalarını yürekten diledim.
Hava hâlâ soğuktu. Ellerim hâlâ cebimdeydi. Ama bu kez etrafıma biraz daha dikkatli baktım.
Bugün sizinle buluşabildiğim için şükürler olsun.
Sevebildiğimiz, umut edebildiğimiz, birbirimize iyi gelebileceğimiz zamanımız olduğu için…
İyi ki varız.
Hayattayız.
Sevgilerimle…
Sizi çok seviyorum.
