Savaşın doğası değiştiğinde, cephe hattının tarifini de yeniden yapmak gerekir. Eskiden bir tepenin ardını görmek, siperin derinliğini ölçmek ya da topun menzilini hesaplamak yetiyordu. Bugün ise coğrafyanın üzerinde, gözle görülmeyen ama etkileri en az çelik kadar sert, en az barut kadar belirleyici başka bir katman var: elektromanyetik spektrum.
Sahadaki son çatışmalar, bu görünmez cephenin ne kadar hızlı evrildiğini acımasız bir netlikle ortaya koyuyor. Özellikle Rusya-Ukrayna hattında görülen gelişmeler, klasik elektronik karıştırma ile insansız sistemler arasındaki bitmek bilmeyen bir kedi-fare oyununa dönüştü. Operatörle telsiz ya da sinyal üzerinden haberleşen geleneksel FPV dronlar karıştırma baskısına maruz kaldıkça, çözüm fiziksel bir sisteme kaydı, bu sistem fiber optik kablolu dron. Komuta kontrolü ve görüntüyü kablo üzerinden taşıyan bu sistemler, klasik karıştırma yöntemlerinin karşısında büyük ölçüde bağışıklık kazanarak sahada adeta fiber optik kablo tarlaları oluşturdu. Buna bir de sürü halinde gelen dronların yarattığı hacim ve hız sorunu eklendiğinde, savunma tarafında tek tip çözümlerin artık yetmeyeceği açıkça görüldü.
Tam da bu kırılma noktasında, ASELSAN’ın geliştirdiği EJDERHA yüksek güçlü elektromanyetik dron-avcısı sistemi, dron harbinde savunmanın yeni denklemini anlatan güçlü bir örnek olarak öne çıkıyor. Mesele yalnızca sinyali boğmak ya da frekansı karıştırmak değil; yüksek güçlü elektromanyetik dalgalarla hedefin elektronik bileşenlerinde yapısal ve kalıcı işlevsel bozulmalar yaratmak. Yani kablo ardına saklanan ya da sürü halinde üzerinize gelen bir platforma karşı, yalnızca haberleşme kanalını değil, doğrudan devreyi hedef alan bir yaklaşım.
Buradaki asıl stratejik kırılma ise sistemlerin birbirini tamamlama biçiminde yatıyor. Geleneksel elektronik harp sistemleri bağlantıları baskılarken, EJDERHA gibi yüksek güçlü elektromanyetik sistemler fiber optik dronlara ve sürü saldırılarına karşı ek bir kalkan kuruyor. Üstelik bu tablo, Türkiye’nin ÇELİK KUBBE bütünleşik hava savunma mimarisinin de yalnızca kinetik mühimmatlardan veya tek bir savunma katmanından ibaret olmadığını gösteriyor. SİPER ve HİSAR aileleriyle uzanan kinetik unsurların yanında elektromanyetik spektrumun ve yüksek enerjili dalgaların da yer alması, savunmayı çok katmanlı olduğu kadar çok avcı teknolojili bir yapıya taşıyor.
Bugün gelinen noktada Türkiye, artık sadece sahadaki tehditlere göre pozisyon alan bir ülke değil; sahadaki oyunun kurallarını kendi mühendislik aklıyla yazan bir güç konumunda. SİHA teknolojilerinde yakalanan o tarihsel ivme, elektronik harp ve yönlendirilmiş enerji sistemlerinde ulaşılan bu seviyeyle bambaşka bir stratejik derinlik kazandı. Kendi algoritmasını, kendi frekans hakimiyetini ve kendi elektromanyetik kalkanını üretebilen bir Türkiye, gökyüzündeki caydırıcılığını görünmez cephede de perçinliyor. Kısacası, spektrumun hakimiyetini elinde tutan Türk savunma sanayii, hem bugünün sahasında hem de geleceğin güvenlik mimarisinde sözün en güçlü sahibidir.
