Asıl Sorun Yorgunluk Değil, Umudu Kaybetmek
Bu bir yorgunluk meselesi değil; bu, uzun süredir cevapsız bırakılmış bir hayatın sonucu. İnsan yorulduğu için değil, umut edemediği için yavaşlar. Sabah alarmı çaldığında bedeni değil, zihni kalkmak istemez. Çünkü günün sonunda onu bekleyen şey ilerleme duygusu değil, tekrar eden bir döngüdür. Aynı çaba, aynı kaygı, aynı belirsizlik… Çalışıyoruz, çabalıyoruz ama her geçen gün daha az yetiyor.
Bize sürekli “dayanın” deniyor, “geçer” deniyor, “herkes böyle” deniyor. Oysa kimse asıl soruyu sormuyor: Bu nereye kadar? İnsan kaç yıl boyunca “idare ediyoruz” cümlesiyle ayakta kalabilir? Sorun yorgunluk değil; geleceğe dair güven duygusunun kaybolması. İnsan yarına inanamadığında, bugünü de taşımakta zorlanıyor.
Üstelik bu yalnızca yetişkinlerin meselesi değil. Geçen gün bir çocuğun, çok basit bir isteği için “Boş ver, zaten olmaz” dediğine tanık oldum. Kimse ona bunu öğretmemişti; sadece duya duya öğrenmişti. Bugün çocuklar, hayal kurmayı öğrenmeden vazgeçmeyi öğreniyor. Onlara “istediğin her şey olabilirsin” diyoruz ama hayatın içinden bambaşka bir mesaj veriyoruz: Çok da umutlanma. Evlerde konuşulan hesaplar, ertelenen ihtiyaçlar, yarım kalan planlar çocukların sandığımızdan çok daha fazla dikkatini çekiyor. Duymadıklarını zannettiğimiz her şey, onların dünyasında sessizce yerini alıyor.
Bir çocuğun geleceğe bakışı, büyüdüğü evin ruhuyla şekillenir. Sürekli kaygının, belirsizliğin ve “sonra bakarız” cümlelerinin hâkim olduğu bir hayat, çocuklara güvenli bir yarın hayali sunmaz. Bu bir duygusallık meselesi değil; fark edilmeden aktarılan bir gerçekliktir. Umutsuzluk, yüksek sesle değil, gündelik hayatın içinde öğrenilir.
Toplum olarak bazı şeyleri normalleştirmeye başladık: azla yetinmeyi, beklentiyi küçültmeyi, hayalleri ertelemeyi… Oysa sürekli eksilerek yaşamak normal değildir. Umut, insanın hayata tutunma biçimidir; yokluğu ise sessiz bir çözülme yaratır. Bugün yaşadığımız şey bir yorgunluk hali değil, uzun süredir taşınan bir belirsizliktir. Ve bu belirsizlik, sadece bugünü değil, yarını da etkiliyor.
