Günaydın sevgili okurlarım…
Bunca zamandır bu köşede kim kimi sevmiş, kim kimin kalbini kırmış, kim gidip eski sevgilisine dönmüş, konuştuk durduk.
Dedim ki bugün de aşk yazarının kalbini konuşalım.
Yalnız benimki bu defa köşeye değil, ultrasona konu oldu.
Hayat ne tuhaf…
Geçen cuma iş görüşmesi için bir firmaya gittik. Sohbet sırasında karşımızdaki bey, 39 yaşında bypass ameliyatı olduğunu anlattı.
Biliyorsunuz, geçen hafta kolesterolümün yüksek çıktığından bahsetmiştim. Aslında uzun zamandır yüksek; doktorumla takip ediyorduk.
Değerlerime baktı ve dedi ki:
“Ben bypass olduğumda değerlerim seninkinden düşüktü.”
Ah canım…
Sen ne yaptın?
Benim gibi birine bu cümle kurulur mu?
Kanseri atlattıktan sonra sağlığımla ilgili biraz fazla endişelenmeye başladım. Panik ataklarım da sanırım o dönemlerde ortaya çıktı. Bir şey duydum mu öyle “Neyse,” deyip geçemiyorum. Aklım hemen ihtimalleri sıralıyor.
Dolayısıyla kendisi konuşmaya devam ederken ben zihnimde hastane randevusu almıştım bile.
Temel abi de yanımda. Çıkar çıkmaz soluğu hastanede almama şaşırdı tabii.
Beni köşe yazılarımdan tanıyan, her meseleye bir espri bulup hayatıma devam ediyorum sanabilir. İçerideki Emine’yi bir de bana sorun.
Saat olmuş 15.00. Hemen kardiyoloji doktorumu aradım. Sağ olsun, ilgilendi, işlemlerimi hızlandırdı.
EKG, efor testi, kan tahlili, kalp ultrasonu…
Yıllardır “Kalbinin sesini dinle,” diye yazıyorum ya…
O gün işi uzmanına bıraktım.
Ben damarlarımla ilgili endişelenirken kalbimde küçük bir açıklık olduğu görüldü. Daha önce fark edilmemiş.
Hocam anlattı, “Endişelenme, takip edeceğiz,” dedi.
Ben başladım gülmeye.
“Ah hocam,” dedim, “nihayet birisi kalbimde iz bırakmayı başarmış!”
Onu da güldürdüm.
Tabii bunun aşkla ilgisi yok ama bir aşk yazarına böyle haber verirseniz, cümleyi dönüp dolaştırıp oraya getirir.
Mesleki alışkanlık…
Bir yandan da düşünüyorum: Ben bu kalbi yıllardır ne kadar iyi tanıdığımı sanıyormuşum.
Kime kırıldığını biliyorum.
Kimden mesaj beklediğini biliyorum.
Hangi şarkıda usulca sızladığını bile biliyorum.
Kendi içinde olup bitenden haberim yokmuş.
İnsan bazen en çok konuştuğu şeyi en iyi bildiğini sanıyor.
Hastaneden çıktıktan sonra kahkahamın yerini biraz düşünce aldı. Bu yıl pek kolay geçmedi. Üzüldüğüm, sustuğum, “Neyse,” deyip içime attığım zamanlar oldu.
Belki de o yüzden, hocamın karşısında gülerken biraz da bütün o yorgunluğu bıraktım.
Her korktuğumuzda ağlayamıyoruz ya…
Bazen gülüyoruz.
Sonra eve gidince kendimizle baş başa kalıyoruz.
Ben de kaldım. Korktuğum için kendime kızmak yerine biraz anlayış göstermeye çalıştım. Sonuçta kolay günlerden geçmemiştim. İnsanın iyileştikten sonra yeniden bir şey olmasından korkması da öyle bir cümleyle geçmiyor.
Şimdi doktorumun takibinde olacağım. Söylediklerine dikkat edeceğim.
Aşkta ne kadar söz dinlediğim tartışılır ama bu konuda hocamı dinlemeye niyetliyim.
Son birkaç yazıdır kaçamaklardan, entrikalardan uzak kaldık, farkındayım. Kendi kalbimin işleri çıkınca başkalarınınkine yetişemedim.
Yoksa bildiklerimi unuttuğumu sanmayın.
Gazetecinin hafızası böyle zamanlarda gayet iyi çalışıyor. Sadece bazı dosyaları bekletiyorum.
Bugünlük birlikte biraz nefes alalım istedim. Sağlığımızın, yanımızdaki insanların, korktuğumuzda elimizi tutanların kıymetini hatırlayalım.
Bir de kendime küçük bir söz verdim:
Başkaları beni seviyor mu, yeterince önemsiyor mu diye düşünürken kendimi ihmal etmeyeceğim.
Yıllardır size “Sizi üzeni bu kadar düşünmeyin,” diyorum.
Bu defa yazımı kendim de okuyacağım sevgili okurlarım.
Bazı satırların altını çizerek…
